هو

می ایستیم،دقیقا 9 تا می شویم...

یکسال و نیم کنار هم بوده ایم و روزهای خوبمان قطعا بیشتر از روزهای

بد بود...سپاس خدا را.

...روزهای اول آغازمان را خوب به خاطر دارم.

من همیشه این دانشکده و دانشگاه را می خواستم.

روزهای کوتاهی که برای ارشد می خواندم،همان سه چهار ماهی

 که در واقع نیمی از آن هم به درس خواندن نرفت... ،

من تماما در فکر این دانشکده بودم.این که دیگر گذری هم

به دانشکده سابق سر نخواهم زد.

گذشت و انگار درست به دلم افتاده بود،من اول مهر 89 ،کارت

دانشجویی جدیدم را نشان دادم و وارد دنیای نو و همیشه در

جریان دانشگاه تهران شدم.

...

من اینجا را که هیچ چهار چوبی تو را اسیر نمی کرد و تو آزاد

می توانستی اندیشه های گوناگون را به تماشا بنشینی و

انتخاب کنی،من اینجا را که هر باران بوی خاکش تو را مست می کرد و

هر قدم چشم در چشم اساتیدی می شدی که عمق زندگی و

تلاش های فراوانشان برای ساختن ذهن های آماده تو را به تحسین

وا می داشت و ...دوست دارم....

...

حالا  کلاس نه نفره مان امروز بعد از آخرین امتحان دور هم جمع شدند

و خاطره حضورشان را رسمی تر کردند...

من اینجا را دوست داشتم و دارم.

چون شادی پس از آن روزهای تلخ را مدیون لطف اویی می دانم که این

آرزوی کوچک را برآورده ساخت و مرا به جایی آورد که بتوانم هم با خودم

خلوت کنم و هم بودن با ادم هایی را تجربه کنم که سر شار از زندگی

بودند...

یادگاری کوچکی که آقایون کلاس! برای تشکر بابت جزوه ها برام گرفتند و

عکس های امروز...دو تولدی که هر دو کنار دوستانم بسیار شیرین بود.

مسافرت کوتاه من و فرنوش که حال جفتمان را حسابی جا آورد!

نوروز 89 و خاطره تهران گردی من و فرنوش...

قهو های لمیز...چای نبات های بوفه...ناهار های سلف

به ویژه بعد از کلاس دکتر ایران پور!

...

و زندگی هم چنان در جریان است...